Mn Kamertje

Het is inmiddels alweer een tijd geleden dat ik mijn laatste post heb gedaan, maar dat heeft meerdere redenen. Zo als iedereen weet of wel ergens heeft gehoord is het internet bij mij in Engeland niet altijd even goed. Zo ook de laatste tijd. Twee maanden geleden ongeveer werd er eindelijk serieus gekeken naar het internet. (dit op aandringen van ons) En sindsdien hebben we eigenlijk continu verbinding gehad. Maar dit leek meer op een verbinding die je krijgt wanneer je met een klein zelfgebouwd schoteltje signalen aan de andere kant van de wereld probeert op te vangen. Een pagina openen duurde een eeuw. En een maand geleden werd het zo erg dat ik ook niet meer kon uploaden kwam ik net achter. Eerst vermoede ik dat het lag aan bepaalde instellingen op mijn computer die verandere tijdens het installeren van de nieuwe internet explorer, maar nu ik hier in Nederland ben heb ik nergens meer problemen mee. Dus het lag aan de verbinding. En nog een reden waarom ik niks meer heb gedaan op de weblog is de tijd die ik te besteden had. Dat was niet veel de afgelopen tijd en mijn prioriteiten lagen ook ergens anders. Maar goed, ik ga kijken of ik daar met Fase 2 verandering in kan brengen.

Maar in die tijd is er natuurlijk weer een heleboel gebeurd. Zo is Raymond bij mij langs geweest voor twee dagen voordat hij vertrok naar het zonnige Thailand. Daar is hij aan mensen les gaan geven in de vakken Engels en Computers. Dit gaat hem behoorlijk goed af als je het mij vraagt, maar wil je toch meer weten over hoe het met hem gaat dan verwijs ik je door naar zijn eigen weblog: zie bij links.

Hij was met de auto gekomen omdat hij dan gemakkelijk vrienden kon bezoeken in Engeland. En hij zou daarna vanaf Heathrow vertrekken naar Thailand en zijn auto achter laten bij mij. "Wat vervelend nou"!!

Maar eind januari kwam hij dus bij mij aan met de auto. En verbazend genoeg, lagen al zijn spullen op de achterbank. Dit omdat zijn gehele achterbak vol zat met spullen voor mij. (en hiermee bedoel ik niet zijn grote Amerikaanse Van, maar een iets kleinere auto, dus geen twee ton aan goederen) Nu kon ik eindelijk mijn kamer een beetje aankleden.

Ik ben nu bijna van alle gemakken voorzien (behalve snel internet). Koelkastje, Senseo, waterkoker met daarbij horend noodles, en een berg cup-a-soup, printertje/scanner, en wat decoraties. Genoeg om het wat gezelliger te maken in het kleine kamertje. Nu geen kijk meer op dooie beesten en geplette vliegen op de muur, maar mooi poster en foto's. Het is al stukke beter als je het mij vraagt.

In het weekend dat Raymond er was, heb ik hem uiteraard het terrein laten zien. Af en toe ziet het er een beetje onverzorgt uit, maar dat zijn we inmiddels wel gewend van de mensen op het eiland. Ook zijn we Oxford in gegaan. Lekker uit eten geweest bij de Italianen. Onze vaste restaurant, de "Bella Italia" was op dat moment net dicht vanwege verbouwingen, dus dit gaf vooral mij kans om eens de andere italianen te proberen. En die waren ook zeker niet slecht.

De laatste dag heb ik hem naar Heathrow gereden. En meteen voor het eerst aan de linker kant gereden. Ging prima, het is eigenlijk best logisch als je het eenmaal doet. En in de tijd dat ik de auto daar heb gehad ook nooit een probleem gekregen. Dus Raymond krijgt zij auto weer terug in goede staat, tenzij er iets mee gebeurt in de tijd dat ik hier in Nederland zit.

De 24e komen we elkaar weer tegen op Heathrow als we om dezelfde tijd aankomen. Dan kan hij zn auto weer meenemen naar Nederland en dan kan ik weer vrolijk beginnen aan Fase 2.