PT2, Seneca, Shooting and next week...!

We zitten inmiddels alweer in de 18e week van onze fase in de States. Dat betekent dat we over minder dan twee weken weer voet zetten op Nederlandse bodem met uiteraard de CPL in de pocket...! (nog even hard werken)

En ook de laatste tijd weer veel gebeurd. Naarmate je dichter bij het einde komt van zo'n fase wordt het toch altijd weer drukker. Zo ook deze keer. Inmiddels heb ik PT2 (Progress Test 2) ook gehad. Helaas niet een van mijn betere vluchten neergezet, maar nog steeds een nette 2. Best tevreden mee, want echt makkelijk was het toch weer niet. Zoals ik de afgelopen tijd al deed, was dit examen volledig op de instrumenten. Vlak na take-off moet je meteen een kap op je hoofd zetten en dan verder vliegen op die klokjes voor je. En dan moet je een aantal procedures vliegen die het er niet makkelijker op maken. Maar genoeg geoefend, dus die proceduren waren super strak gevlogen. Al met al toch een goed resultaat dus.

Daarmee had ik de laatste Warrior vlucht gemaakt, althans, volgens de syllabus. Ik heb nog een extra vluchtje gedaan samen met een examinator. Ik heb hier meteen mijn single-engine class rating gehaald. Hoe zit dit nou...? Als ik hier klaar ben, en dus mijn papiertjes op zak heb, mag ik alleen maar twee-motorige toestellen vliegen omdat ik daarop mijn examen op af leg. Heel stom aangezien je hier in Amerika bijna 90% van de vluchten hebt gedaan op een een-motorig toestel. Vandaar dat ik een extra examen heb gedaan om dus ook een-motorige toestellen te kunnen vliegen. Dat is dan wel handig als ik een vliegtuig wil huren in Nederland etc. Dit examen ging uiteraard prima en heb ik dus op zak.

Verder zijn we dus nu begonnen aan het laatste gedeelte hier in Amerika. Op de PA-34-200T Seneca. Dat is leuk twee-motorig toestel die ook bijna twee keer zo snel gaat als een Warrior. Een heleboel moeilijker ook, wat wel weer een uitdaging vormt. De eerste vlucht was echt kicke, niet normaal wat een power je opeens in handen hebt. Nu wordt je tenminste echt in je stoel gedrukt tijdens de take-off. Heerlijk gewoon. Ook alle procedures etc moet je sneller toen, dus het is echt nog wel een tandje erbij. Ook weer apart was dat bij de laatste landing die Jan neerzette (ik was aan het backseaten) op onze eerste vlucht, we kennelijk iets raakten op de landingsbaan, waardoor onze rechter band knalde. En dan is een Seneca echt niet makkelijk meer te besturen zoals een auto. We kwamen redelijk dicht bij de zijkant van de baan, maar wisten nog netjes op de baan te blijven. Toch al weer het derde geval waar ik bij betrokken ben geweest. Maar echt ernstig is het gelukkig nog niet geweest, wat ik zo snel nog niet zie gebeuren. Maar natuurlijk was ik op dat moment net aan het filmen, dus dat gaan we rustig een keertje bekijken. Maar helaas even geen tijd om dat nu te regelen, maar deze houden jullie nog tegoed.

En al na tien lessen op dit beestje doe je de CPL skills test. Dit is het praktische examen dat je aflegt voor je Commercial Pilot License, wat ik dus hopelijk vanaf volgende week heb. Dan is het officieel en krijgen we niet lang daarna in Oxford de WINGS en de gouden strepen uitgereikt. Klinkt goed toch...!

Verder in deze drukke periode hebben we het ook nog voor elkaar gekregen om samen met een instructeur hier in de woestijn te gaan knallen. Die gozer heeft naast zijn dochtertje ook een geweldige verzameling wapens. En echt niet alleen maar de kleintjes kan vertellen. Ik had er zo bij kunnen staan als "The Terminator" met al die guns...! Echt kei goed om nu ook eens echt te schieten met wapens die je normaal in "Nederland" op de buis ziet voorbij komen. Hier in Amerika is het natuurlijk geen uitzondering dat iedereen minstens een 9mm in zijn auto heeft liggen. Maar voor een echte inpressie, laat ik de foto's voor zich zelf spreken.

Verder dus erg druk met de voorbereiding van de CPL Skills test. En ook nog met de voorbereidingen voor de 269 Leaving party. Dat wordt natuurlijk een feest om nooit meer te vergeten.

En na al dit, kunnen we weer uitkijken naar de terugkomst naar Nederland, waar ik me best weer op kan verheugen. Toch een geinig landje dit Amerika, maar af en toe zonden van de mensen en hun regeltjes. Veel schever dan hier kan je het niet tegenkomen hoor...! Dus hoe slecht Nederland ook soms ook is, het blijft wel thuis...!

Snelle update

Even een snelle update over de gang van zaken. Veel gebeurd in de afgelopen maand sinds PT1. Heb inmiddels een tweede noodlanding kunnen maken op een klein vliegveldje genaamd Wickenburg. Dit keer hadden een problemen met de motor en namen we het zekere voor het onzekere en zijn we daar veilig geland. Uiteindelijk hebben we daar vier uur stil gestaan voordat we uit de brand werden geholpen door de lokale 'mechanic'. Het was eigenlijk allemaal wel humoristisch. Eigenlijk gebeuren dit soort dingen zelden, maar ik heb met mijn instructeur in korte tijd twee keer pech gehad...!

Verder heb ik de VFR fase afgesloten. Dit wordt afgesloten door de CPL cross country. Hierbij moet je een vlucht maken van 540 km met twee full-stops op andere luchthavens. Hier ben je dus wel wat uurtjes mee zoet, en dit is dan ook de langste vlucht die je maakt tijdens de opleiding. Het was super mooi. Met vier man achter elkaar heen vliegen eerst naar Williams Gateway. Een redelijk druk vliegveld niet heel ver van Goodyear vandaan. En daarna weer door naar Ryan, om daar vervolgens te lunchen. Ik kwam als laatste binnen van de groep en kreeg toen wel een leuke call van de ATC daar:

- "Warrior 460X, cleared to taxi to parking via taxiway B and B2, follow the blue line"

"Cleared to taxi to the parking via taxiway B and B2, Warrior 460X"

- "Warrior 460X, are you the last one of the Oxford group"

"I Believe so, but don''t know for sure"

- "Oright thanks, and the rest of your group expects you to pay for the breakfeast"

"Haha, I bet they do, but we'll see about that"

En omdat ik hiermee dan de VFR fase heb afgesloten zijn we nu de 'applied instrument fase' ingegaan. Hierdoor heb ik ook een andere instructeur gekregen. Een goede vriend van Jesse, die daar uiteraard voor gezorgd heeft. Het is echt een super relaxde kerel. Echt goed in les geven, dus dat moet helemaal goed komen.

De instrument fase houdt in dat we ons nu bezig houden met het volledig vliegen op de instrumenten. Dus routes vliegen van baken naar baken, holds (racetracks) vliegen boven bepaalde bakens en approaches (landingen) maken op de instrumenten. Ik vlieg dan bijna de volledige vlucht met de kap op, dus naar buitenkijken zit er voorlopig even niet meer in. De instrument fase moet nu nog zo'n twee a drie weken duren. Daarna sluiten we deze fase af met PT2, opnieuw een examen.

Als dit allemaal goed gaat, ga je meteen door op de twee motorige PA-34 Seneca. Een serieuze bak als je het mij vraagt. Iets waar ik echt naar uitzie om te gaan vliegen. Kan niet wachten. Daar vliegen we dan op voor ongeveer twee max drie weken en dan doen we onze CPL examen, waarna we ons hopelijk Commercial Pilots mogen noemen. En waarschijnlijk direct daarna zitten we tevreden in de B747 terug naar Amsterdam onder het genot van een drankje.

En dan 11 november moeten we weer landen op Nederlandse bodem. Het plan staat, hopelijk dat het allemaal zo zal uitwerken.