Visit

Inmiddels zitten we alweer twee weken in Fase II. Dat betekent dat over twee weken het alweer zo ver is, want dan hebben we Test II. Een zo maar te noemen 'voortgangs examen' die halverwege de fase valt. Dit is dus eigenlijk om te checken of je op schema ligt, maar natuurlijk ook vooral bedoelt als motivatie, zodat je niet te lang op je luie reet blijft zitten na zo'n vakantie van twee weken. Het werkt wel...

De eerste week was redelijk rustig. Veel introducties van lessen en maar 4 dagen les, want op die donderdag van die week hadden we onze "visit". Deze zit standaard in de opleiding. Met onze klas gingen we naar de LTCC in West Drayton. Daar zit de militaire luchtverkeersleiding en de civiele luchtverkeersleiding van een deel van de London Flight Information Region (FIR). (military air traffic control centre co-located with the civil London Terminal Control Centre)

Eenmaal aangekomen moesten we eerst allemaal onze ID laten zien en kregen we een visitors pass toegekent. Daarmee konden we door de 'hoog bewakend bewakende bewaking', om je een klein beetje het idee te geven hoe het er daar aan toe gaat. Als ik een dag ga zweevliegen en ik ga door de porten van de militaire basis Soesterberg, dan had je bewaking, maar zoals dit er uit zag konden ze een half leger nog wel tegenhouden. Het was dus gebouwd om er niet in te komen, en ook niet uit.

Toen we binnenwaren werdt onze groep, 24 trainee pilots en onze mentor, in drie groepen onderverdeelt om zo door de verschillende delen van het centre te gaan. Onze groep ging als eerste naar het deel van de militaire luchtverkeesleiding. We kregen daar in het kort vertelt wat er allemaal gebeurde. Met de groep allemaal om een van de radarschermen gebogen werd ons vertelt wat alles voorstelde. Zo zagen we een aantal jet fighters als stipjes over het beeld heen gaan. Zo zagen we Amerikanen in hun beruchte F-15 Eagles en de Engelse met hun nieuwe Eurofighter Typhoon. Af en toe werden de controllers wel eens op de proef gesteld doordat ze het luchtruim moesten vrij maken voor een jet fighter die binnen 1.5 minuut van groundlevel naar 36000 feet (11 km) stegen. Echt...het gaat allemaal zo snel. De radar kan vaak dat soort snelle climbs niet volgen, dus dat maakt het er allemaal niet makkelijker op.

Na 20 minuten moesten we alweer verder en dit keer werden we bij de civiele Air Traffic Controllers binnen geloodst. Het was hier een stuk drukker in zowel mensen als de vliegtuigen waarmee ze te maken hadden. Dit vondt ik interessanter dan het militaire gedeelte. Vooral omdat we met de persoon konden spreken waarmee (wanneer deze er nog is wanneer ik terug kom uit de States) wij zullen communiceren als we vliegen vanaf Oxford. Echt heel leuk om te zien waarmee je dan allemaal te maken hebt. Jarenlang de documentaires gezien op tv van Air Traffic Controllers en dan opeens sta je erbij wanneer ze een KLM vlucht clearance geven om van Flight Level 290 te stijgen naar Flight Level 360. Echt mooi. Maar helaas hadden we maar 20 minuten en daarom geen tijd om even te kunnen inpluggen met een headset om mee te luisteren.

Foto: Michael Polanen

Als laatste was voor ons de D&D cell aan de beurt. D&D staat voor Distress and Diversion. Met andere woorden, hier komen alle oproepen binnen die gemaakt worden op de international emergency frequency (121.500 mHz). Voor ons deden ze die dag een simulatie van een toestel dat verdwaald was. Heel interessant om te zien hoe ze dat oplossen en de techniek die daar voor wordt gebruikt. Inmiddels hebben we dat voor een gedeelte ook al gehad in onze theorie. En nu maar hopen dat we hier nooit mee hoeven te handelen. (behalve dan voor training die iedereen moet doen)

En zo snel dat het ging was het alweer voorbij. Achter af zijn we langs Heathrow gereden. Daar hebben we wat gelunched en nog even op een van de hoogste punten over de luchthaven uit gekeken. Best mooi...!

Maar voor nu...de groeten.

Cheers Tim