No more Groundschool!

Het is inmiddels alweer even geleden (drie weken) maar de GROUNDSCHOOL is over. Nooit meer de boeken in voor de ATPL (A) theorie. In de laatste week van mei hadden we namelijk onze Schoolfinals. De laatste examens vanuit de school en die heb ik met een dikke 94% afgesloten. Dit was een enorme opluchting voor mij, ik had echt niet het zelfde gevoel als de vorige keer toen ik zeker wist dat het ik het goed gemaakt had. Op de een of andere manier stond ik er niet helemaal bij stil dat ik nu bezig was met de zwaarste examens. Maar gelukkig kon ik weer een trots telefoontje plegen naar het thuis front met het mooie resultaat.

Daarna hadden we nog twee weken om ons zelf voor te bereiden op de JAA examens. Hierbij worden zeven vakken afgenomen in vier dagen. Een stuk beter als je het vergelijkt met het de Schoolfinals waarin dezelfde examens in twee dagen worden afgenomen.

Na het eerste examen had ik al het gevoel dat ik het verpest had. Naderhand neem je de antwoorden altijd door met je klasgenoten en op die manier kwam ik achter een aantal onnodige fouten. Niet scherp genoeg denk ik. Dit gaf me een extra stoot voor de volgende examens en uiteindelijk wist ik van mezelf dat ik alles zeker gehaald had. Achteraf bleek dit allemaal erg mee te vallen. Ik durfde niks te zeggen over de hoogte van de scores maar gehaald had ik het wel. Twee weken daarna kregen we de uitslagen...:

Mass & Balance: 96%
Performance: 100%
Operational Procedures: 98%
Flight Planning: 99%
Radio Navigation: 98%
General Navigation: 90%
Air Law: 96%

Dit brengt mijn gemiddelde over alle 14 vakken op 97.14%
En daarmee heb ik dus mijn theoriefase afgesloten en staat alleen nog het echte werk voor de deur. De volgende update zal gaan over de States!!!!!!!!

Last day of Groundschool

Nooit gedacht dat deze dag ooit nog zou komen. De laatste lesdag. Wat een gevoel zeg, 6 maanden in de schoolbanken gezeten en dan is het ineens over. Er volgden alleen nog een aantal dagen van zelf studie en daarna de School Finals. Onze laatste dag hebben we een klein beetje ritueel afgesloten door ons zelf in de oranje shirtjes te steken. De rest van onze klasgenoten vonden het te veel moeite om iets te doen...en daarom was het erg makkelijk om onze oranje shirtjes uit de kast te trekken.


Je kan gerust van me aannemen...: de gezichten van de instucteurs waren onbetaalbaar!

Dutch Queensday

We mogen hier dan wel op dit eiland zitten, maar dat wil niet zeggen dat we het mooie feestje van koninginnedag willen missen. Dus dat hebben we ook niet gedaan...! Al een tijdje weer geleden, nog ruim voor test 2, kregen we te horen dat we op maandag 30 april naar de US embassy moesten om aanvraag te doen voor onze visa. De embassy zit toevallig in Londen, wat heel mooi uit kwam. Toen we in de klas gebriefd werden over dit bezoek en de datum hoorde, begonnen wij (1o nederlanders) spontaan te juichen. Dit viel precies in het weekend dat ook Dutch Queensday werd gevierd in Londen. Nu hadden we dus echt geen excuus meer om niet te gaan.

Na een periode van veel regelen en het maken van onze Test 2's was het dan zover. Het weekend was aangebroken en dit werd door ons gezien als een kleine rust periode in het drukke leerschema.
De sfeer zat er al meteen goed in zaterdag. Ik was nog maar net uit bed en had snel een douche genomen of de eerste mensen waren alweer aan het feesten. Snel sprong ik in de vel oranje 'Lederhose' en trok het eerste blik bier open. Nog voordat deze leeg was, was de gang al gevuld met luidruchtige mensen en galmde de Nederlandse muziek door het gebouw.
Ontbijt zat er niet in, want de bus stond te wachten. We moesten eerst naar downtown Oxford om daar uberhaupt de bus naar Londen te pakken, maar ook om nog een oranje shirt te kopen. Snel door de winkels heen gerend, het eerste-de-beste shirt gekocht dat er te vinden was, nog even snel een burger gehaald bij de Mac en hup...de bus in. Het was snik heet in de bus. Buiten was het al snel zo'n 20+ graden en in de bus deed de airco het niet. Dit werd allemaal nog net ff erger toen er een oostblokker achter me kwam zitten, in zijn al veel te lang niet gewassen hempje, met teveel vreemde open wonden maar vooral een verschrikkelijke lichaamsgeur waar mijn neus al heel snel 'nee' tegen riep. En dan is een busrit van 2.5 a 3 uur naar London toch wel erg lang. Afijn, dit kon de pret niet drukken.

Eenmaal aangekomen in London waren we er nog niet. Nu moesten we nog met de subway richting de Bernie Spain Gardens, South Bank zien te komen. Na ff lopen kwamen we een aantal mensen met een bekende kledingdracht tegen, dus wisten we dat we goed zaten. En daar was het dan....een goed nederlands feestje. Grote feesttenten, muziek, bier, patat, frika(n)dellen, kroketten en nog veel meer in overvloed.

Het was inmiddels alweer bijna t begin van de avond, dus werd het maar eens tijd om te gaan ontbijten. Ik dus richting die 'vreettent'. Er stond me toch een rij, niet te geloven. Toch best logisch dat er wel meer mensen zo verlangden naar nerderlandse snack's als ik. Na een tijd wachten liep ik dan toch tevreden met twee handen vol aan eten (2 patat en 3 frika(n)dellen) weg van dit kuuroord.

Ryan (leip supermanneke) en ik voor de vreetschuur

In de grootste tent werd opgetreden door de 'Crazy Piano's'.
Normaal gesproken luister ik niet zo veel naar Nederlandse muziek, maar dit was toch weer ff mooi. Honderden Nederlanders bij elkaar die leip stonden te springen op alle bekende nummers die er maar zijn. Het maakte niet uit waar je vandaan kwam, het was toch wel prachtig.

Na een uur springen en doen had de band ook even pauze en hadden wij weer de tijd om nieuw bier te halen en even de rest van het terrein te bekijken. Er waren nog genoeg andere dingen op de South Bank. Zo hadden ze ook een 'silent disco'. Dit ziet me er toch een partij dom uit zeg. Overdag, iedereen in een tent met een koptelefoon op zn kop een beetje twijfelent om zich heen kijken. Dit hadden we dan ook al wel snel gezien.

Wat veel mooier was, was het tweede deel van de 'crazy piano's'. Bijna ieder bekend Nederlands nummer is wel voorbij gekomen. En ik moet zeggen, die luitjes konden de sfeer er goed in brengen. En iedereen deed vrolijk mee. Een compleet feestje gewoon.

Tegen een uurtje of half tien was het feestje aan de South Bank wel afgelopen. Dat betekende niet dat het feest voor ons ook afgelopen was. Want wij zouden nog de rest van de avond doorgaan in een nightclub in Londen genaamd 'club seOne'. Deze club is gelegen onder de London Bridge Station. Dit is een hele mooi locatie voor een club al zeg ik het zelf. Het heeft veel weg van een ondergrondse bunker, met muren van alleen bakstenen die vanaf de vloer in een grootte boog naar boven lopen en weer naar beneden. En het is nog flink groot ook. Verder is het aangekleed met doeken en natuurlijk heel wat licht effecten. Echt een mooie tent dus.

Nu echt het mooie van die tent...de DJ's. Die avond werdt er gedraaid door niemand minder dan Gregor Salto, Don Diablo en Baggi Begovic. Allemaal bekende DJ's uit Nederland, dus wij hadden er goed zin in. Alleen moesten we nog bij die club zien te komen. Het was dus echt een eind lopen langs 'the Thames'. Een beetje hoopvol de boordjes lezen richting London Bridge Station, maar uiteindelijk liepen we toch goed zoekend rond. Door maar een beetje te blijven lopen hebben we het dan toch gevonden.

De ingang was in een kleine tunnel onder het station. Het stond helemaal vol met mensen die de club binnen wouden. Er waren twee rijen, een voor de normale gasten (zoals wij) en de andere was voor de VIP's. (ik heb ze niet gezien die avond) Dus heel logisch gingen wij in de VIP rij staan. Nee heb je, en naar binnen kan je komen, dus waarom niet. Het duurde te lang voordat ze doorhadden dat we geen VIP's waren en al snel stond de hele rij vol. Door de chaos werden per ongeluk een aantal mensen doorgelaten van onze rij die geen VIP's waren. En toen hadden we een sterk argument om binnen te komen. Als zij er in mogen, dan mogen wij dat ook. Ook al konden ze ons gewoon weigeren, de dames aan de ingang die lieten ons er met dat argument ook door en zo waren we een enorme rij mensen toch weer voor gekomen.

Het eerste wat ik binnen deed was een pot bier halen en er eens rustig bij gaan zitten. Ik was inmiddels eigenlijk veel te moe om nog door te gaan. Mijn benen begonnen ook al te weigeren na t vele lopen en doen. Gelukkig waren er naast de twee groten dans zalen ook chill-out mogelijkheden.

Na een paar biertjes en een beetje redbull kon ik toch nog even staan. De DJ's waren echt goed, dus dat konden we natuurlijk niet gaan missen. De DJ's wisselden elkaar na ongeveer twee uur af wat betekende dat het ongeveer rond 4 uur afgelopen zou zijn met de pret. Maar dit hebben we toch niet helemaal volgehouden. Iets daarvoor hadden we maar besloten om terug te gaan naar de bus. We moesten tenslotten nog twee uur in de bus zitten naar huis.

Vraag me niet hoe, maar we zijn met zijn alle in de bus weten te komen. Na een veel te korte busrit (ik sliep wel lekker) waren we rond een uur of zes in Oxford. Daar heb ik toen nog met 4 andere een kwartier in de kou op een taxi moeten wachten. Maar uiteindelijk lagen we na een te mooie dag weer om half zeven in het bedje in Langford Hall. Na een lange dag als dit is dat zelf prima vertoeven!

Maandag!

Iets minder dan 24 uur nadat we de bus uit waren gestapt in Oxford vanuit Londen, zaten we weer precies terug in de bus NAAR Londen. Het eerste plan was om een hostel te regelen voor het weekend zodat we in londen kon bijven, maar omdat alles vol zat, konden we dus lekker heen en weer blijven rijden. Nog moe van de andere busritten zaten we lekker relaxend om een uurtje of 6 voorin de bus tegenieten van het ochtend zonnetje. Vandaag moesten we onze visa's regelen voor Amerika waar we vanaf 25 juni 5 maandjes gaan genieten.

Na de verhalen van andere klassen voor ons hadden we verwacht een paar uur te moeten verwachten, maar het viel mee. Mijn afspraak stond om 0900 uur en ik was wel klaar tegen elfen. Het duurde eigenlijk nog het langst om binnen te komen bij die Amerikanen.

De rest van de dag waren we vrij en we hadden met de klas afgesproken om er gewoon een mooi dagje Londen van te maken. Beetje rond kijken en genieten van het lekkere weer. Eerst maar eens naar een van de vele parken in Londen gegaan. Hier konden we even genieten van de zon en een beetje lunchen. Daarna hebben we ons opgesplitst en zijn we lekker gaan rondlopen. Uiteindelijk hebben we een deel van het centrum bekeken, nog een ander park en uiteindelijk kwamen we uit op Trafalgar Square. Best een aardige omgeving om een keer gezien te hebben. (ja moeders, toch nog een beetje cultureel gedaan...!) Daarna doorgelopen naar Leicester Square, waar we weer de andere van de groep zouden ontmoeten om dan naar "de Hems" te gaan. Een Nederlandse pub in Londen. En hier hebben we de rest van de dag gehangen. De Engelse van onze klas kennis laten maken met Nederlands bier, bitterballen en Nedelandse muziek. Eerst vonden ze het eigenlijk maar niks, maar uiteindelijk konden ze het wel waarderen als je het mij vraagt. Ook kwamen we daar nog een aantal oud-EPST-ers tegen. Allemaal al lang een baan een sommige hadden zelfs de EPST al gedaan voordat ze een samenwerkingsverband hadden met OAT. (Oxford Aviation Training) Echt alweer een tijdje geleden dus. Maar het was mooi om al hun verhalen aan te horen. Kan niet wachten...! Toch moesten we rond een uurtje of 11 richting Oxford. We moesten toch weer de volgende ochtend in de klas zitten.

Het was echt een top weekend, maar daarna werd het toch weer tijd om nog even heel hard te werken en die School Finals op 22 en 23 mei er even in te tikken.