Maar in die tijd is er natuurlijk weer een heleboel gebeurd. Zo is Raymond bij mij langs geweest voor twee dagen voordat hij vertrok naar het zonnige Thailand. Daar is hij aan mensen les gaan geven in de vakken Engels en Computers. Dit gaat hem behoorlijk goed af als je het mij vraagt, maar wil je toch meer weten over hoe het met hem gaat dan verwijs ik je door naar zijn eigen weblog: zie bij links.
Maar eind januari kwam hij dus bij mij aan met de auto. En verbazend genoeg, lagen al zijn spullen op de achterbank. Dit omdat zijn gehele achterbak vol zat met spullen voor mij. (en hiermee bedoel ik niet zijn grote Amerikaanse Van, maar een iets kleinere auto, dus geen twee ton aan goederen) Nu kon ik eindelijk mijn kamer een beetje aankleden.
Ik ben nu bijna van alle gemakken voorzien (behalve snel internet). Koelkastje, Senseo, waterkoker met daarbij horend noodles, en een berg cup-a-soup, printertje/scanner, en wat decoraties. Genoeg om het wat gezelliger te maken in het kleine kamertje. Nu geen kijk meer op dooie beesten en geplette vliegen op de muur, maar mooi poster en foto's. Het is al stukke beter als je het mij vraagt.
De laatste dag heb ik hem naar Heathrow gereden. En meteen voor het eerst aan de linker kant gereden. Ging prima, het is eigenlijk best logisch als je het eenmaal doet. En in de tijd dat ik de auto daar heb gehad ook nooit een probleem gekregen. Dus Raymond krijgt zij auto weer terug in goede staat, tenzij er iets mee gebeurt in de tijd dat ik hier in Nederland zit.
De 24e komen we elkaar weer tegen op Heathrow als we om dezelfde tijd aankomen. Dan kan hij zn auto weer meenemen naar Nederland en dan kan ik weer vrolijk beginnen aan Fase 2.