Inmiddels is het alweer eind januari en dat betekent dat er weer een heleboel gebeurd is sinds de laatste update. In die laatste update waren we allemaal nog druk bezig met het halen van onze Commercial Pilot License...!
En sinds 8 augustus 2007 ben ik de trotse eigenaar van een CPL. Het examen van 2.5 uur was door mij dusdanig goed gevlogen, dat ze mij vertrouwen om vluchten te maken met passagiers tegen betaling. Of dat nu een rondvlucht is of een vlucht van A naar B maakt daarbij niet uit. In het examen zelf werd je getest op meerdere aspecten, o.a. Take-off and Departures, Navigation, basic Instrument flying, Unusual Attitude Recovery, Arrivals, Circuits, landings and ATC liaison-compliance. Op zich hoeft de test niet al te moeilijk te zijn, maar er zijn twee aspecten die hier toch voor zorgen. Eén, het feit dat je al deze taken achter elkaar zet in één lang examen, wat er voor zorgt dat het wat moeilijker wordt om constant 100% geconcentreerd te blijven. En twee, het feit dat je het examen aflegt op een Seneca waarop je slechts een klein aantal uren hebt gemaakt alvorens het examen af te leggen. De overstap van de relatief gemakkelijke Warrior naar de Seneca is nog al wat. Het zou toch een stuk makkelijkere opgave zijn geweest als je wat meer tijd had gehad om bekent te worden met dat vliegtuig.
Na het behalen van mijn CPL, had ik nog 3 dagen voordat het vliegtuig ons terug zou brengen naar Europese bodem. En wat doe je met die vrije tijd, dan ga je dus naar de Grand Canyon.
Samen met Inge (klasgenoot) voor vrijdag een dikke Ford Mustang gehuurd en weliswaar op mijn naam. Dus gelukkig kon toch nog op het laatste moment wat kilometers, of liever gezegd milen, maken in de USA. We waren redelijk vroeg vertrokken (5 am) om lekker ruim de tijd te hebben voor de tocht door het grote gaatje. Het was zo'n 3 uurtjes rijden met prachtige omgevingen, heerlijke bochten en vooral delen waar het erg verleidelijk was om de echte kracht van de 6-cilinder uit te proberen. Eenmaal aangekomen ons even snel een klein beetje bekend gemaakt met de omgeving en een plek gezocht voor de auto. Daarna zijn we te voet doorgegaan om een deel naar beneden te lopen over spectaculaire looppaden. Uitgerust met een hoop water en wat eten had we een goed tempo aangenomen op de weg naar beneden. Heel trots haalden een hele boel doorgewinterde hykers in die volledig uitgerust waren om meerdere nachten door te brengen op de bodem van de canyon. Achteraf gezien begrijp ik niet waarom er toen bij ons geen belletje was gaan rinkelen dat we misschien toch iets niet helemaal doorhadden. Na drie uur stevig doorgestapt te hebben werd het dan toch eens tijd om te beginnen aan de terug weg. We wouden nog even de hoek om, om te kunnen kijken wat er achter zat. Dan zouden we daar heel even rusten, wat eten en drinken, en dan beginnen aan de toch omhoog. En ja hoor, net toen we daar waren...viel ons oog op iets dat net nog even verder was. Dus wij nog een deel naar beneden. Tien minuten verder waren we daar dan eindelijk. Het leek erg op een verlaten mijn. We vonden een oude lier, die waarschijnlijk gebruikt was voor het laten zakken en omhoog hijsen van materiaal. Dat betekende dus dat er beneden nog wat moest zijn. Misschien wel de mijn zelf. Dus wij weer een goede twee honderd meter verder naar beneden. En hier begon het af en toe echt wel link te worden met de paden, steeds smaller en steiler werden ze. Maar goed, wij zouden en moesten toch kijken wat daar nou zat.
Gelukkig werd onze moeite beloond met inderdaad een verlaten mijn. Ik moest al meteen denken aan het feit dat het een oude koper mijn was, aangezien een groot gedeelte van de stenen rond de mijn een beetje groen/rood zagen. Later bleek dit dus ook echt zo te zijn.
Na een korte pauze dus toch de weg naar boven maar aangegaan. En ik kan je nu al vertellen, ik begon met grote moed...'zo, dat doen we wel even'. Helaas, halverwege dat stukje (de laatste twee honderd meter naar beneden die we zo nodig af moesten) had ik al het idee dat ik nooit het vliegtuig naar huis ging halen de volgende dag. Maar ook kan ik je vertellen, dat ik er pas later achter kwam, dat de moeheid die ik toen voelde, niks voorstelde. We moesten denk ik een goede 4000 tot 5000 feet naar boven (1220 - 1524 m) klimmen. Toch jammer dat we niet doorhadden dat de stukken die we afgedaald waren zo stijl waren toen we weer naar boven moesten. En nog iets wat niet echt meezat, was het feit dat naarmate je hoger kwam, de lucht steeds ijler werd. "Minder zuurstof, harder werken....geen goede combinatie". Je had onze gezichten moeten zien elke keer dat we een bergtop bereikte...(en dat waren er veel)...en we in de verwachting waren dat we dan eindelijk boven zouden zijn...en er dus toen achter kwamen dat we nog veel verder moesten.
Uiteindelijk zijn we toch nog die zelfde dag aangekomen in Goodyear en konden we genieten van een welverdiende nachtrust. Ik heb meerdere nachtmerries gehad waarin ik er achter kwam dat ik de volgende dag niet meer kon lopen etc., maar gelukkig stapte ik uit bed en kwam ik er achter dat alles nog prima was, geen spierpijn, geen blaren, helemaal niks....?
De volgende morgen werden we tegen half drie opgehaald door een bus om ons naar het vliegveld te brengen. Super tijd gehad in Amerika, maar het was echt mooi om weer naar huis te gaan. Snel onze Engelse maten gedag gezegd die daar nog even bleven en toen waren we weg.
Eenmaal in het vliegtuig was het een mooie zooi. Een klasgenoot had zijn CPL examen helaas maar voor een deel gehaald, en moest toen op het allerlaatste moment nog dat deel overdoen. Gelukkig had hij de terug vlucht wel gehaald, maar moest zich toch in de kleine toilet omkleden vanuit zijn uniform. Daar had hij geen tijd meer voor. Zelf zaten we heerlijk genietend aan een lekker koud Nederlands (en voor mij sinds lange tijd) legaal biertje. Toch even terug denkend ook aan de heenvlucht, toen we vol spanning zaten te wachten op wat er komen zou. En toen, 4.5 maanden later, zaten we daar weer, maar met een heleboel vlieguren, ervaring en supermooie herinneringen.
Dat was het Amerika verhaal, de volgende update zal spoedig volgen. En hopelijk ook spoedig weer wat foto's
En sinds 8 augustus 2007 ben ik de trotse eigenaar van een CPL. Het examen van 2.5 uur was door mij dusdanig goed gevlogen, dat ze mij vertrouwen om vluchten te maken met passagiers tegen betaling. Of dat nu een rondvlucht is of een vlucht van A naar B maakt daarbij niet uit. In het examen zelf werd je getest op meerdere aspecten, o.a. Take-off and Departures, Navigation, basic Instrument flying, Unusual Attitude Recovery, Arrivals, Circuits, landings and ATC liaison-compliance. Op zich hoeft de test niet al te moeilijk te zijn, maar er zijn twee aspecten die hier toch voor zorgen. Eén, het feit dat je al deze taken achter elkaar zet in één lang examen, wat er voor zorgt dat het wat moeilijker wordt om constant 100% geconcentreerd te blijven. En twee, het feit dat je het examen aflegt op een Seneca waarop je slechts een klein aantal uren hebt gemaakt alvorens het examen af te leggen. De overstap van de relatief gemakkelijke Warrior naar de Seneca is nog al wat. Het zou toch een stuk makkelijkere opgave zijn geweest als je wat meer tijd had gehad om bekent te worden met dat vliegtuig.
Na het behalen van mijn CPL, had ik nog 3 dagen voordat het vliegtuig ons terug zou brengen naar Europese bodem. En wat doe je met die vrije tijd, dan ga je dus naar de Grand Canyon.
Samen met Inge (klasgenoot) voor vrijdag een dikke Ford Mustang gehuurd en weliswaar op mijn naam. Dus gelukkig kon toch nog op het laatste moment wat kilometers, of liever gezegd milen, maken in de USA. We waren redelijk vroeg vertrokken (5 am) om lekker ruim de tijd te hebben voor de tocht door het grote gaatje. Het was zo'n 3 uurtjes rijden met prachtige omgevingen, heerlijke bochten en vooral delen waar het erg verleidelijk was om de echte kracht van de 6-cilinder uit te proberen. Eenmaal aangekomen ons even snel een klein beetje bekend gemaakt met de omgeving en een plek gezocht voor de auto. Daarna zijn we te voet doorgegaan om een deel naar beneden te lopen over spectaculaire looppaden. Uitgerust met een hoop water en wat eten had we een goed tempo aangenomen op de weg naar beneden. Heel trots haalden een hele boel doorgewinterde hykers in die volledig uitgerust waren om meerdere nachten door te brengen op de bodem van de canyon. Achteraf gezien begrijp ik niet waarom er toen bij ons geen belletje was gaan rinkelen dat we misschien toch iets niet helemaal doorhadden. Na drie uur stevig doorgestapt te hebben werd het dan toch eens tijd om te beginnen aan de terug weg. We wouden nog even de hoek om, om te kunnen kijken wat er achter zat. Dan zouden we daar heel even rusten, wat eten en drinken, en dan beginnen aan de toch omhoog. En ja hoor, net toen we daar waren...viel ons oog op iets dat net nog even verder was. Dus wij nog een deel naar beneden. Tien minuten verder waren we daar dan eindelijk. Het leek erg op een verlaten mijn. We vonden een oude lier, die waarschijnlijk gebruikt was voor het laten zakken en omhoog hijsen van materiaal. Dat betekende dus dat er beneden nog wat moest zijn. Misschien wel de mijn zelf. Dus wij weer een goede twee honderd meter verder naar beneden. En hier begon het af en toe echt wel link te worden met de paden, steeds smaller en steiler werden ze. Maar goed, wij zouden en moesten toch kijken wat daar nou zat.
Gelukkig werd onze moeite beloond met inderdaad een verlaten mijn. Ik moest al meteen denken aan het feit dat het een oude koper mijn was, aangezien een groot gedeelte van de stenen rond de mijn een beetje groen/rood zagen. Later bleek dit dus ook echt zo te zijn.
Na een korte pauze dus toch de weg naar boven maar aangegaan. En ik kan je nu al vertellen, ik begon met grote moed...'zo, dat doen we wel even'. Helaas, halverwege dat stukje (de laatste twee honderd meter naar beneden die we zo nodig af moesten) had ik al het idee dat ik nooit het vliegtuig naar huis ging halen de volgende dag. Maar ook kan ik je vertellen, dat ik er pas later achter kwam, dat de moeheid die ik toen voelde, niks voorstelde. We moesten denk ik een goede 4000 tot 5000 feet naar boven (1220 - 1524 m) klimmen. Toch jammer dat we niet doorhadden dat de stukken die we afgedaald waren zo stijl waren toen we weer naar boven moesten. En nog iets wat niet echt meezat, was het feit dat naarmate je hoger kwam, de lucht steeds ijler werd. "Minder zuurstof, harder werken....geen goede combinatie". Je had onze gezichten moeten zien elke keer dat we een bergtop bereikte...(en dat waren er veel)...en we in de verwachting waren dat we dan eindelijk boven zouden zijn...en er dus toen achter kwamen dat we nog veel verder moesten.
Uiteindelijk zijn we toch nog die zelfde dag aangekomen in Goodyear en konden we genieten van een welverdiende nachtrust. Ik heb meerdere nachtmerries gehad waarin ik er achter kwam dat ik de volgende dag niet meer kon lopen etc., maar gelukkig stapte ik uit bed en kwam ik er achter dat alles nog prima was, geen spierpijn, geen blaren, helemaal niks....?
De volgende morgen werden we tegen half drie opgehaald door een bus om ons naar het vliegveld te brengen. Super tijd gehad in Amerika, maar het was echt mooi om weer naar huis te gaan. Snel onze Engelse maten gedag gezegd die daar nog even bleven en toen waren we weg.
Eenmaal in het vliegtuig was het een mooie zooi. Een klasgenoot had zijn CPL examen helaas maar voor een deel gehaald, en moest toen op het allerlaatste moment nog dat deel overdoen. Gelukkig had hij de terug vlucht wel gehaald, maar moest zich toch in de kleine toilet omkleden vanuit zijn uniform. Daar had hij geen tijd meer voor. Zelf zaten we heerlijk genietend aan een lekker koud Nederlands (en voor mij sinds lange tijd) legaal biertje. Toch even terug denkend ook aan de heenvlucht, toen we vol spanning zaten te wachten op wat er komen zou. En toen, 4.5 maanden later, zaten we daar weer, maar met een heleboel vlieguren, ervaring en supermooie herinneringen.
Dat was het Amerika verhaal, de volgende update zal spoedig volgen. En hopelijk ook spoedig weer wat foto's
