't Vliegen is prachtig

Je zou toch eigenlijk wel moeten zeggen dat nu ik zoveel vrije tijd heb, wel wat vaker een update kan doen of iets anders...maar kennelijk niet. Zoveel vrije tijd, en nog steeds kom je tekort. Elke keer als je vrij bent ga je wel iets anders belangrijks doen, zoals doelloos aan het zwembad liggen tukken, filmpje kijken, aan het zwembad liggen, naar de fitness, aan het zwembad liggen en zo kan ik nog veel meer bedenken. Maar af en toe moet ik me er maar even naar zetten om de rest op de hoogte te houden!

Alweer een lange tijd geleden (voor mij dan) had ik mijn eerste solo vlucht. Het was alweer rond een uurtje of 1 uur, op 28 juli toen mijn instructeur (kennelijk) met vertrouwen het vliegtuig uitstapte met het idee dat ik het zelf maar eens moest gaan doen. Zelf natuurlijk ook vol vertrouwen (wat uiteraard t belangrijkste is) de remmen losgelaten en om te taxien naar de run-up area. Even testen of de remmen wel echt goed werken door snel te stoppen en dan weer door gaan. Ondertussen nog even een rudder-check, kijken of het stuurt en de instrumenten werken en dan de parking brake er op om de power-check te doen. Huppa...2000 RPM op de meter, en testen of alle indicaties goed zijn bij verschillende confirguraties. Alles werkte dus konden we verder. Snel de 'before take-off checklist' aflopen en dan naar Goodyear Ground om te vragen of je kan taxien:

"Goodyear Ground, Warrior 732C, @ the Run-up area with information Romeo, request taxi to the active"...

- "Warrior 732C, Goodyear Ground, taxi to runway 21"

"Taxi to runway 21, Warrior 732C"

Parking brake released en gas dr op. Dan is het echt maar honderd meter ofzo taxien naar de runway. Dan stop voordat je echt de runway opgaat om eerst een clearence te vragen aan de Tower:

"Goodyear Tower, Warrior 732C, holding-short runway 21, @ A1, request one traffic pattern with full-stop for first solo flight"

- "Warrior 732C, Hold-short runway 21"

"Hold-short runway 21, Warrior 732C"

Er kwam dus eerst een vliegtuig binnen om te landen voor dat ik kon vertrekken. Maar na 5 minuten kreeg ik de toestemming van de toren:

- "Warrior 732C, make right traffic, cleared for take-off runway 21"

"Make right traffic, cleared for take-off runway 21, Warrior 732C"

Dan gas dr op, rustig draai je op je lijntjes van de runway. Eenmaal helemaal klaar, Full power, check de engine instruments, airspeed alive, 40 knots, 50 knots...60 knots.....65, Rotate...!

En dan ben je ineens los (veel eerder al dan je normaal gewend bent omdat je de reet van je instructeur niet hoeft mee te slepen), maar geen tijd om daar bij stil te staan. "Keep 75 knots on the airspeed indicator". En dan op een hoogte van 500 ft, een rechter bocht in zetten om op 'crosswind' te draaien. Tegelijk het verkeer voor en achter je in de gaten houden. En dan weer een bocht naar rechts om parralel aan de runway te vliegen. Eenmaal op hoogte begin je aan je checks: carburator-off, gas-check.....etc. En dan heb je 5 seconden waarin je kan nadenken waar je mee bezig bent. Snel kijken of er echt niemand toevallig mee kijkt over je schouders van de achterste stoelen...maar nee...niemand daar. Nu ben je helemaal alleen. Niemand die het kan over nemen mocht dan nodig zijn, niemand meer die advies kan geven, niemand meer die de radio over kan nemen red je het niet meer, niemand...!

Ik hoor mijn callsign over de radio:

- "Warrior 732C, number 2 for landing, traffic to follow is a company Warrior on a right base, cleared to land runway 21"

"Have the traffic in sight, number 2 for landing, cleared to land runway 21, Warrior 732C"

Opnieuw tijd voor een rechter bocht, tegelijk haal ik het gas er af tot ongeveer 1500 RPM, en selecteer 25 graden flaps. De Warrior voor me hangt nu al bijna over de landingsbaan en land binnen enkele seconden. De daling is stabiel en ik kijk om me heen of er geen andere verkeer is wat in de weg kan komen. Ik zie niks en ik zet mijn laatste bocht in naar rechts om mezelf op de centerline van de landingsbaan te brengen. Het plaatje ziet er goed uit, niet te hoog en niet te laag. Nu iets meer gas er bij om de snelheid waarmee ik daal iets te remmem. De neus langzaam iets meer naar boven brengen om de voorwaartse snelheid terug te brengen naar 65 knots. In het geval van een engine failure haal ik nu de runway wel, waarop ik full flaps (40 graden) selecteer. De wind komt met 6 knopen van de rechter kant, dus mijn neus wijst naar de vliegtuigen geparkeerd aan de rechterzijde van de landingsbaan. De Warrior voor mij is inmiddels veilig geland en staat op de naastgelgen taxi baan zijn 'after-take-off checklist' te doen. Dan is het nog 100 ft....50 ft....langzaam breng ik het gas helemaal terug tot dat de motor stationair loopt. De neus langzaam verder omhoog om de snelheid waarmee ik daal verder terug te brengen. Nu nog slechts een paar voet van de grond. Ik breng de neus recht zodat ik niet slippend al op de grond kom. Ik probeer de warrior zolang mogelijk van de baan te houden, maar langzaam loopt de snelheid er uit. Ik zak iets verder en dan komt het.... Het bekende gevoel van twee achter wielen die tegelijk de baan raken. De neus langzaam laten zakken en dat is het met de voeten op de remmen. Nu loopt de snelheid langzaam terug en ruim op tijd heb ik de goede snelheid om al bij taxiway A4 van de langdingsbaan af te gaan. Nog even door taxien tot voorbij de strepen op de taxiway zodat je officieel van de baan af bent en dan stop ik. Eenmaal gestopt het gas weer omhoog naar 1200 RPM (het toerental waar je de motor normaal op laat lopen wanneer je op de grond staat) en ik begin aan de 'after-take-off checklist'. Een tweede keer loop ik het door om er zeker van te zijn dat alles goed staat voordat ik weer contact maak met Goodyear Ground om te vragen of ik mag terug taxien naar de parking, terug naar school:

"Goodyear Ground, Warrior 732C, of the runway @ A4, request taxi to parking"

- "Warrior 732C, Goodyear Ground, taxi to parking"

"Taxi to parking, Warrior 732C"

Iets meer gas er bij en de remmen los om weer in beweging te komen. Dan is het voor de verandering links af om richting huis te gaan. Nu heb ik meer tijd om na te denken wat ik net gedaan heb, en langzaam gaat de serieuze blik er af en verschijnt er een glimlach. Een glimlach die ik er de rest van de dag niet meer af kon halen! Ik kijk rustig om me heen, alles gaat goed. De zon schijnt mooi en rustig taxi ik terug over de middenstreep van de taxibaan. Het enige waar ik me nu nog druk over maak is hoe ik die glimlach tijdelijk van mijn gezicht kan halen voor het moment dat ik weer bijna op de parking sta en langs mijn maten moet taxien die me daar staan op te wachten om me te feliciteren. Ik denk dat het uiteindelijk maar half is gelukt, en dat het er best raar heeft moeten uitzien.

Eenmaal weer op de parking...de handrem erop, en alles snel uitzetten. Wanneer de motor dan uit is, is het opeens erg stil. Rust...! De laatste checlist snel aflopen en al het papierwerk meteen invullen. In mijn oog hoeken zie ik al mensen lopen en meteen springen een tal mensen onder mijn vleugels om de blokken om de wielen te leggen en de kettingen vast te haken. Nu weet ik alweer hoe laat het is. Ik pak mijn spullen en verlaat het vliegtuig. Er uit geklommen werd ik meteen gefeliciteerd door iedereen. Mijn spullen werden meteen afgenomen en in mijn flightbag gedouwd. Wat een service joh, dat mag elke dag wel gebeuren. Een aantal jongens stonden al klaar...voor het ritueel. Na je eerste solo vlucht mag je de grond niet meer raken! Dus ik op de schouders....naja ongveer dan. Een mannetje of drie hadden ze nodig om deze jongen mee te nemen. Uiteindelijk toch heel confortabel overgebracht naar de pool area. Ondertussen wel veel verbazende blikken gezien van mensen tijdens mijn hoogvliegkunsten in de armen van de jongens. Een paar minuten en drie hijgende jongens verder stond ik dan op de tafel naast het zwembad mijn zakken leeg te maken. Snel mijn schoenen uit voordat die krom trekken van de hoeveelheid chloor in het zwembad. En dan weer verder getild voor een mooie 'jonas' in het water.

Het leven in Arizona

En zo is het weer tijd voor een update. Alweer meer dan een maand mag ik zeggen dat ik hier ben in deze nu toch wel vies vochtige staat van de 'United States'. We zitten inmiddels in de monsoon periode van het jaar wat betekent...een beetje water. Daarmee bedoel ik dat we wolken hebben elke dag, en grootte ook. Echte TSers (Thunder Storms) met regen. Wel mooi dat bij de meeste buien de regen voor de helft alweer verdampt is tegen de tijd dat het de grond raakt. Maar die regen valt...wordt de volgende dag door de zon weer verdampt en aan het einde van de middag heb je precies dezelfde buien weer hangen. En zoals je wel weet kunnen we met onze Piper Warrior niet echt in de buurt van zo'n TSer vliegen. Maar het ergste vindt ik nog wel dat je drie keer zo veel zweet als normaal.

Verder ben ik inmiddels SOLO, jaja, alleen vliegen hier in de lucht boven Goodyear. Echt te vet, maar bij de volgende update daar meer over...!

Maar nu ik solo ben, schiet het met de vluchten tenminste een beetje op. Waarom zeg ik dit...naja...omdat het hiervoor dus erg langzaam ging. Ik heb de afgelopen weken ongeveer 13 dagen vrijgehad. Niet echt relaxed dus. In oxford tijdens groundschool had je 'point zero' vrije tijd, niet echt relaxed. Maar hier had ik dus alle vrije tijd voor twee weken. Opzich wel mooi al die vrije dagen, maar op een gegeven moment begin je je toch goed te vervelen, en ik ben inmiddels een specialist op het gebied van bezigheidstherapie. Ik heb dus veel uit gespookt in de afgelopen dagen. We zijn steeds met een aantal man die vrij waren op bepaalde dagen leuke dingen gaan doen.

Zo zijn we met een mannetje of acht naar Lake Pleasant geweest. Dat is een meer even te noorden van Phoenix. Daar hebben we een boot gehuurd (200 PK) en zijn we gaan wakeboarden. Echt super relaxed was dat. De boot hadden we van 17:00 tot 20:00 uur wat er voor zorgde dat het best rustig was op het water. Het wordt hier iets vroeger donker dan in Nederland dus het was best mooi zo met zonsondergang op het water. Laat de foto's je maar een idee geven...!



Aan het einde van die mooie avond op het water hadden Alain en ik besloten om de twee volgende dagen naar Las Vegas te gaan. Het leek eerst een beetje op een mission impossible omdat we die volgende ochtend dan eerst nog alles moesten gaan regelen. Maar wij vroeg op, en een beetje surfen op internet. Maar alles ging voorspoedig en tegen 11 uur hadden we een auto (Dodge Charger; wie kent hem niet; alias General Lee uit de serie The Dukes of Hazard), een hotel en een derde 'road tripper'. Ook Richard Kolk uit klas 265 ging mee naar Las Vegas.


Een goede rit van zo'n vijf uur met slechts 117 max op de teller bracht ons naar de strip waar het allemaal moet gebeuren. Helaas hadden we maar een terughoudende 6 cilinder voorin de auto liggen die begrensd was op 110 MPH (ca. 180 km/h), maar we hebben toch best lol gehad. De strip was weer als vanouds...uniek, indrukwekkend, en vol ongeloof. Niet normaal wat ze daar hebben gedaan. Echt leuk om te zien, maar persoonlijk na twee dagen had ik het er wel gehad. We hebben natuurlijk de meeste hotels bekeken, de strip meerdere keren afgelopen, heerlijk gegeten en veel plezier gehad uiteraard. En van veel dingen, maar ook zeker om dit verhaal niet te lang te maken zeggen we...'What happens in Vegas, stays in Vegas..!'. De laatste dag hebben we nog een beetje een aantal winkels bekeken en aan het einde van de middag zijn we weer richting phoenix gaan rijden. Ook dit was weer prachtig met de omgeving. Je kan wel zeggen dat het allemaal een beetje het zelfde is, maar toch blijft het uniek.


Na Las Vegas moest ik weer een aantal dagen achter elkaar vliegen. Maar vaak heb ik op woensdag en donderdag vrij omdat dat de vrije dagen zijn van mijn instructeur. Maar nu ik solo vlieg kan ik ook op die dagen ingeroosterd worden.
Maar toevallig waren we met een groep mensen allemaal op een dag vrij en toen hadden we maar besloten om naar de Scottsdale GunClub te gaan. Ik was wel benieuwd hoe het nu is om in het echt te schieten. Met een groep van zes man, vier Engelse, een Belg en twee Nederlanders zijn we die kant opgereden. Daar aangekomen is het eigenlijk net alsof je gaat karten. Je komt binnen, je reserveert een baan, kiest een paar wapens uit, je bekijkt een instructie video en daar ga je dan. Wij hadden twee pistolen gekozen die ons wel vet leken. De Colt 1911 (.45) en een

Nighthawk (9mm). Voor de rest krijg je eigenlijk maar weinig uitleg over de werking van de wapens, dus ik kan je wel vertellen dat wanneer je daar dan op die baan staat je best wel even staat te kijken hoe het nou allemaal moet. Je kan dan net met grootte vraagtekens dat magazijn laden en hem in het handvat douwen, maar veel verder gaat het ook niet. En dan wordt je door die Amerikanen wel even raar aangekeken. Die denken echt zo van...uit welk gat komen die jongens gekropen...! Ze weten niet eens hoe ze moeten omgaan met een 'gun'. Maar die Amerikanen zijn helemaal gek...! Een beetje halverwege die dag komt er opeens een gezin binnenlopen. Twee ouders en hun dochters van net rond de 15 ofzo. Die komen daar gewoon ff een rond schieten alsof ze een dag naar de Efteling zijn ofzo. Maar goed, eindelijk dan dat pistool helemaal klaar om te schieten en dan moet je toch ff die 'trigger' over halen. Dan is het echt drie keer goed kijken of je zeker weet dat er echt niemand in je schietpad staat en dan knallen gewoon. In het begin ging het nog een beetje ongewennig maar later ging het een stuk beter en bleef er nog maar weinig over van mijn schiettorso. Het was echt super vet om dit een keer te doen. Nu weet ik het hoe het is. Maar nu ik daar ook te veel nerveuze mannetjes heb zien schieten met vol automatische geweren wil ik dat ook nog een keer doen. Dus ik kom daar nog wel en keer terug.

Voor de rest is het ook gewoon echt genieten hier op het vliegveld. s'Avonds lekker buiten zitten met een biertje bij het zwembad, of twee keer een feest houden daar vanwege de aankomst of het vertrek van een klas. Hartstikke gezellig dus. Maar het mooiste nog wel is het vliegen.

Ik ben ook bezig met het maken van een aantal filmpjes. Dit gaat helaas niet zo snel omdat ik problemen heb met mijn computer waardoor dit bijna onmogelijk wordt gemaakt en ik dus gebruik moet maken van de computers van klasgenoten. Maar hopelijk kan ik deze binnenkort online plaatsen. En dan hopelijk binnenkort ook de update over het vliegen.

Jaja, dat is mijn kamer, daar links onder!

Goodyear, Arizona

En zo zit je er alweer bijna twee weken, Goodyear, AZ. Zolang naar verlangt om hier te zitten, zeker tijdens groundschool. en nu ben ik er gewoon. Dat is toch wel even een heel gaaf idee.

Maandag 25 juni was de dag dat ik vertrok richting dit woestijn gebied. Eerst naar London Heathrow afgereist om vervolgens een vlucht samen met de hele klas naar Phoenix te maken met British Airways. De hele klas zat een beetje verspreid over het toestel, wel een beetje zonde, maar we hebben ons goed vermaakt hoor. De vlucht duurde 11 uurtjes, maar was relatief snel voorbij.

Aangekomen op Phoenix Sky Harbor International Airport werden we opgewacht door de Nederlanders van klas ap265 en volgens mij bijna iedereen van ap268. Dit was echt een leuke verassing. Echt mooi om iedereen weer te zien. Daarna moesten we meteen de bus in richting Goodyear Airport wat een half uurtje rijden van het centrum ligt. En achter op de bus stond natuurlijk precies wat graag zien..."very special people inside"...haha. Aangekomen op Goodyear Airport konden we eerst de spullen dumpen in de toegwezen kamers op de campus om daarna wat te eten in het restaurant. Mijn kamernummer is 109 en ligt gelegen in gebouw 53. Van buiten lijkt het meer op het hok van de concierge omdat aan de muur allemaal zekeringen kasten hangen en brandalarm units. Dus een beetje angstig open ik mijn deur met het idee dat ik een soort bezemkast aantref, maar niks is minder waar. Het blijkt gewoon een soort penthouse te zijn. Zeker 2,5 keer zo groot als de gemiddelde kamer hier. Het enige wat mist is een jacuzzi, big screen aan de muur, en een koelkast.

De volgende dag hadden we alleen maar briefings waarin alles drie keer werdt verteld. Was echt saai, maar het moest even gebeuren. Na de briefings meteen een van de twee auto's gepakt die voor onze klas beschikbaar zijn om te gaan shoppen. En in dit geval ging het om eten. Het was net alsof ik weer terug was in de Maxis die vroeger bij Muiden was te vinden, alleen heet het hier Wall Mart. Die avond waren we uitgenodigt door 265 om bij hun in de appartementen te komen BBQen. Was een gezellig avondje.

De volgende dag moesten we onze FAA medicals gaan halen. Met twee busjes richting de medical examiner dus. Die hele keuring stelt niet veel voor maar moet toch even gebeuren. Als je een JAA medical class 1 hebt (die je moet hebben om met de opleiding te beginnen) dan hoef je jezelf niet eens aftevragen of je het wel gaat halen.

En ja hoor, hier liep ik dan toch echt een cultuur schok op denk ik. We kwamen daar aan en boven de ingang stond met grote letter iets zoals, "lose weight managing". Afijn, wij gewoon naar binnen voor de keuring. En even later de buurvrouw (die ik al eerder gespot had) binnen lopen. Die buurvrouw heeft namelijk een typisch pakje aan. Namelijk van Domino's Pizza's. En komt dus even 7 Big Pizza's afleveren met nog een paar liter flessen cola en sprite etc. Wij allemaal verbaast en vragen ons af voor wie dat allemaal is. Komt een minuut later die dokter uit zijn kantoor zetten en roept tegen ons, oright guys, N'joy your pizza's. Dit zou je dus echt van je leven nooit zien in Nederland als je het mij vraagt. Je zit daar voor je medische keuring en je krijgt fast food voorgezet. Geweldig toch!

De rest van de dag waren we vrij en we zijn toen met een paar man naar een Outlet centre geweest om wat kleding en een goede zonnebril op te kop te tikken. Mooie dag dus.

Donderdag hadden we nog meer briefings en kregen we te horen wie onze instructeur zou zijn. De briefings waren iets interessanter omdat ze meer te maken hadden met het echte werk. Maar voor de rest weinig actie. Helaas ontmoete Alain, Seb en ik onze instructeur nog niet die dag omdat hij een vrije dag had.

Vrijdag zijn Alain en ik onze instructeur gaan opzoeken. Jessy Spencer heet hij. Het is een beetje een cowboy uit California. Pas 23, dus meteen dacht ik, oh...dat is een gozer die door instructie te geven aan uren probeert te komen om zo uiteindelijk bij een airline binnen te komen. Maar gelukkig valt dat allemaal mee. Hij heeft al een baan bij een airline gehad maar hij vond dit toch leuker. Het is echt een hele strakke gast die goed instructie geeft en ons ook een beetje toezet tot leren en verdiepen in bepaalde dingen. Ik ben echt blij met hem als instructeur.

De rest van deze dag en zaterdag een beetje lopen niksen hier, beetje zonnen, zwemmen genieten en dat soort dingen. Even helemaal niks. En dat is een goed gevoel na 6 maanden keihard werken in groundschool.

Zondag hadden Alain en ik dan eindelijk onze eerste vlucht. Het was echt stoer. Heerlijk om weer in de lucht te zijn. De eerste vlucht was vooral het oefenen van "straight and level" vliegen en om een beetje bekend te worden met de local area. En hier in de dessert lijkt alles op elkaar als je voor het eerst in de lucht bent. Het was vooral genieten en leren omgaan met het zweet :).

De tweede vlucht op maandag was meer het oefenen van turns en vooral ook steep turns. Dat is echt mooi. Dan gooi je de Warrior (het toestel waar we in vliegen, Piper PA28-161 Warrior) in een bocht met een hoek van 60 graden. En wanneer je er weer uit komt kijk je even snel achterom om te checken of je backseater niet inmiddels de nek van de instructeur aan het behangen is met zijn maaginhoud. Op deze vlucht deden we een back-to-back...dat wil zeggen dat bijvoorbeeld ik eerst backseat en Alain (mijn flightbuddy) vliegt naar een ander vliegveld en daarna wij omwisselen en ik terug vlieg naar Goodyear Airport. Het vliegveld waar we naar toe vlogen was Gila Bend. Dit is een verlaten vliegstrip midden in de dessert. Echt maar een korte asfaltbaan met een kleine apron (parkeerplaats voor vliegtuigen) en een klein huisje. Je kan er wel water halen maar dat is het dan ook. Echt geweldig. Dit zie je normaal alleen maar in een film en nu sta je hier opeens op zo'n strip waar alles verlaten en verdorven is.

De derde vlucht op dinsdag mocht ik alles zelf doen. Dus ook opstijgen en landen. Dat geeft echt een kick kan ik je vertellen. Met zweefvliegen heb ik dit natuurlijk ook al veel gedaan, maar dit is toch iets anders met dat stuk metaal voor je dat roteert met 2700 toeren. En alsof dat nog niet genoeg was voor de derde vlucht gooide mijn instructeur ook nog eens het gas (throttle) dicht toen ik net uit een steep turn kwam. En nog niet helemaal super kennende met de emergency checklist was het enige wat ik kon doen is een zweefvlucht inzetten om niet naar beneden te vallen. Nu werden we dus weer even met beide benen figuurlijk :) op de grond gezet en wist ik waar nog flink wat aandacht aan bestoken moest worden.

Ook moest ik op deze vlucht een groot deel van de RT doen. (Radio Telephony) En omdat Oxfor je hier niet op voorbereid wordt je hier daarmee dus een beetje boel in het diepen gegooit. En dat levert dus af en toe best leuke berichtjes op over de radio. Maar over het algemeen ging het lekker.

Onder tussen heeft onze instructeur ons ook wat groundschool gegeven om ons wat beter bekend te maken met de checklists, de local airspace en het gebruik van de radio. Dit deed hij in zijn vrije tijd en kunnen we dan ook erg goed waarderen.

Na die dinsdag hadden we een aantal dagen vrij, maar bij de volgende update zal ik daar over vertellen. Nu nog wat foto's om jullie een idee te geven hoe vet het hier is.

Greetz uit Goodyear!